کیسه های پلاستیکی
پنجشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۹۵
0 نظر
209 بازدید

♻️به گزارش سازمان محیط زیست جهانی سرنوشت حدود 20 تا 30% کیسه های پلاستیکی به دریاها و اقیانوس­ ها منتهی می ­گردند که باعث از بین رفتن صدها هزار دلفین و نیز ماهیان آبزی می­ شوند. کیسه­ های پلاستیکی دومین آلاینده اقیانوس ­ها و منابع آبی می­ باشند. بر همین اساس سازمان جهانی محیط زیست و سازمان ملل طی یک گزارش هشدار دهنده استفاده از کیسه های پلاستیک معمولی را محدود و به جای آن پیشنهاد مصرف کیسه های پلاستیک تخریب پذیر را ارائه کرد.
در ابتدا انجمن ­های بازیافت پلاستیک اروپا و آمریکای شمالی به مخالفت با این طرح برخاسته و اعلام کردند بدلیل هزینه­ های بالای مواد اولیه و نیز قیمت نفت، تخریب­ پذیر کردن پلاستیک ها مقرون به صرفه نبوده و هزینه زیادی را به دوش دولت­ های مختلف می­ گذارد. در واقع آنها بازیافت و برگرداندن مجدد کیسه­ های پلاستیکی به چرخه صنعت را بهترین راه حل دانسته حال آنکه با عنایت به گزارش بازیافت توسط آژانس محیط زیست تنها در خوش ­بینانه­ ترین حالت زیر 15 درصد از کل کیسه­ های پلاستیکی بازیافت می ­شوند که این میزان بازیافت برای کیسه­ هایی با ضخامت زیر 20 میکرون غیر ممکن است. به همین دلیل، در چند سال اخیر بیشتر کشورهای توسعه یافته و نیز در حال توسعه تولید کیسه­ های تخریب ­پذیر  را  آغاز کرده و به عنوان جایگزین کیسه ­های پلاستیکی معرفی کرده­ اند.

بر همین اساس انواع مواد زیست تخریب­ پذیر با خواص مختلف به بازار عرضه شدند که در ذیل به آنها اشاره می­ شود.
Compostable:
 این دسته از مواد صد در صد تجزیه می­ شوند و قابلیت کود شدن و تغذیه برای درختان را دارا می­ باشند. از این دسته می­ توان به پلی هیدروکسی آلکونات­ها (PHAs) و پلی هیدروکسی بوتیرات­ها (PHB) اشاره کرد. این دسته از مواد صد در صد بایو هستند و خواص فیزیکی- مکانیکی بالایی دارند اما قیمت بالای این مواد، مصرف آنها را با مشکل مواجه کرده است.
Biodegradable:
 این مواد نیز مشابه دسته قبل صد در صد تجزیه می­ شوند و به آب و CO2 تبدیل می ­شوند، اما نمی ­توان به عنوان کود از آنها استفاده کرد و بعد از تجزیه برای تغذیه گیاهان مفید نیستند. به عنوان نمونه می­توان به پلی لاکتیک اسید(PLA) و نشاسته اشاره کرد. PLA به علت دارا بودن خواص فیزیکی و مکانیکی مناسب، مستقیما استفاده می گردد اما از آنجایی­که نشاسته به تنهایی خواص خوبی ندارد به صورت ترکیبی با PLA و سایر مواد بایو و یا کامپاند با سایر پلیمرها مثل پلی­اتیلن و پلی­پروپیلن استفاده می­ گردد. امروزه کشورهایی مانند آمریکا و چین از PLA و یا کامپاند PLA با نشاسته برای تولید مواد صد درصد زیست تخریب پذیر استفاده می ­­کنند. از آنجایی­که PLA در ایران تولید نمی­ شود، واردات آن جهت تولید کیسه­ های بایو مقرون به صرفه نمی­ باشد و ترجیح داده می ­شود به علت دسترسی آسان و قیمت پایین از نشاسته استفاده گردد.
Biobase:
 مواد در این دسته 100 صد در صد تجزیه نمی­ شوند و میزان تجزیه پذیری آنها بستگی به میزان مواد زیست تخریب پذیر دارد. به عنوان مثال در ایران از نشاسته جهت بایو کردن کیسه ها استفاده می ­شود اما چون این پلیمر طبیعی به تنهایی خواص مناسبی ندارد از ترکیب نشاسته با سایر پلیمرها مانند پلی اتیلن، پلی پروپیلن و ... استفاده می­ گردد که میزان تخریب این گروه از مواد به درصد ترکیبات بایو بستگی دارد. در این گروه از مواد بعد از تجزیه مواد زیست تخریب پذیر توسط میکروارگانیسم ها، حفره­هایی بر روی کیسه ­ها ایجاد می­ گردد که به نظر می­ رسد مدت زمان بازگشت به طبیعت این نوع کیسه ها را کاهش می­ دهد.

هر سه دسته از مواد گفته شده قابلیت تجزیه شدن در خاک و هوا را دارا می­ باشند. 
Oxo degradable:
 این دسته از مواد تجزیه ­پذیر نیستند و جرم مولکولی آنها در برابر نور خورشید کاهش می­ یابد. این مواد فقط در شرایط مجاورت با نور خورشید و جذب اکسیژن هوا باعث کاهش جرم مولکولی می ­شوند اما قابلیت تجزیه شدن به آب و سایر مواد را ندارند. بنابراین کاربرد این دسته از مواد فقط برای مناطق حاوی تابش آفتاب زیاد و UV بالا می ­باشد. به عنوان مثال در امارات متحده عربی چون فضای زیادی برای دفن ضایعات وجود ندارد و در طول سال تابش آفتاب شدید  است، از این مواد استفاده می­ شود. این مواد در اروپا و آمریکا کاربرد خاصی ندارند، زیرا این محصولات استاندارد زیست تخریب پذیری EN13432اروپا و استاندارد  ASTM D6400 و ASTM D6866 آمریکا را پاس نمی­ کنند. یکی از معیارهای اندازه­ گیری زیست تخریب پذیری این مواد اندازه ­گیری خواص کششی و کاهش آن به مرور زمان و در برابر UV می­ باشد که این پدیده برای کیسه ­های معمولی در مجاورت هوا نیز اتفاق می­ افتد.

✅✅ با ما همراه شوید  در

نام
ایمیل
متن نظر
عبارت داخل تصویر